เวลาไหว้ศพก็ต้องคิดว่า เรากับเขามีสภาพอย่างเดียวกัน อนิจจา วะตะ สังขารา สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ อุปทวย ธัมมิโน เกิดมาแล้วก็เสื่อมไป อุปปัชชิตะวา นิรุชฌันติ เกิดมาแล้วย่อมดับไป เตสัง วูปะ สโม สุโข การเข้าไปสงบกายนั่นแหละชื่อว่าเป็นสุข ถ้าเรายังมีกายอย่างนี้ มันก็เป็นอย่างนี้ คือ ตายอย่างนี้ ใช่ไหม เวลาไปไหว้ศพไม่ต้องปากขมุบขมิบหรอก นึกในใจก็พอ บอก \\\"นี่เขากับเราไม่ช้าเราก็ตาย ไอ้ตายแบบนี้เลิกตายกันเสียที\\\" (๒๕๒๕)

ที่มา: พ่อสอนลูก ทศชาติ๑