เมื่อเกิดมาในโลก มันจะต้อง กระทบอารมณ์ 2 อย่าง คือ นินทา กับ สรรเสริญ ถือว่ามันเป็นของธรรมดา นินทาเราก็ไม่รับ เฉย ไม่มีความรู้สึก สรรเสริญเราก็ไม่รับ ไม่พึงปรารถนา จะถูกนินทา หรือถูกสรรเสริญ มีจิตสบาย มีจิตสบาย คือ ทรงตัว เป็นเอกัคคตารมณ์ ไม่รับทั้งสองอย่าง เห็นคำนินทาว่าร้าย เป็นปกติธรรมดาผ่านไป ได้ฟังคำสรรเสริญก็พึงนึกว่านี่เขา ต้องการให้เราเป็นทาส เขาจึงสรรเสริญยกย่องเรามัน เป็นปัจจัยแห่งความทุกข์ เราจะดีเราจะชั่ว ไม่ใช่อยู่ที่คำนินทา และ สรรเสริญมันอยู่ที่เรารวบรวม กำลังใจเราให้เป็นสุข ตอนนี้อารมณ์ของเรา จะทรงตัวทั้งเวลาหลับตาและลืมตาเห็นคนสัตว์ และวัตถุที่สวยสดงดงาม เราก็เบือนหน้าหนี รู้ว่าสิ่งทั้งหลายเหล่านี้ มันสกปรก มันเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา และก็มีจิตไม่สนใจ ไม่รับสัมผัสใดๆ จากคำนินทาและสรรเสริญ

พิมพ์โดย: ธรรมบาล