ความหลง คือ มีปัญญาสูงขึ้น คิดว่า ร่างกายนอกจากจะตายแล้ว มันก็เป็นปัจจัยของความทุกข์ ร่างกายไม่ใช่เป็นปัจ จัยแห่งความสุข มันเป็นสมุฏฐาน แห่งความทุกข์ ที่จะพึงมี ถ้าเราหลงใหลใฝ่ฝันว่า ต้องการร่างกายอย่างนี้อีก เราก็จะพบ กับความทุกข์ หาความสุขไม่ได้ ฉะนั้นเราต้องหนีร่างกาย คือต้องการไป พระนิพพาน เพื่อให้พ้นจากวัฏฏะ อารมณ์อย่างนี้ ของเรา มีหรือเปล่า นี่เราเรียน ผ่านกันมาแล้ว ถ้าไม่มีก็แสดงว่า จิตของเราเลวไป ถ้ามีได้อย่างนี้ ทรงเป็นปกติ ก็แสดงว่า เราเข้าถึงความเป็น พระสกิทาคามี

ต่อไปเราก็พิจารณาอีกทีว่า เราศึกษากันมาถึงพระอนาคามี พระอนาคามีต้องมีอารมณ์จิตเข้มแข็ง พระพุทธเจ้ากล่าวเป็น อธิจิตสิกขา คือมีอารมณ์จิตเข้มแข็งมาก ไม่ใช่อ่อนแอ คือว่า อารมณ์จิตของเราทรงอยู่ในกายคตานุสติกรรมฐานกับ อสุภกรรมฐาน เห็นคน สัตว์ วัตถุ มีสภาพสกปรกทั้งหมด ไม่มีอะไรน่ารัก นอกจากสกปรกแล้ว อัตภาพร่างกายนี้ เป็นปัจจัยของ ความทุกข์ ไม่มีการทรงตัว เป็นเรือนร่างที่จิตจะเข้าอาศัยชั่วคราวเท่านั้น มันทำลายตัวมัน อยู่ตลอดเวลา ไม่ช้ามันก็สลายตัว เราตัดความมัวเมาในเพศเสียให้หมด ไม่มีความรู้สึกในเพศ อันนี้มีในจิตของเราแล้วหรือยัง เรายังบกพร่องข้อไหน



พิมพ์โดย: ธรรมบาล