ในอันดับต่อไป ขยับกำลังใจขึ้นไปอีกนิดว่า สำหรับ โลภะ ความโลภ โทสะ ความโกรธ โมหะ ความหลง พระโสดาบัน ยังมีอยู่ แต่อยู่ในขอบเขตของศีล เราทำลายความโลภ ด้วยมีจิตเมตตา กรุณา สงสาร คือ มีการให้ทานเป็นปกติ เป็นการตัดความตระหนี่ในจิต ความโลภของเราเบาบางลงบ้าง ความโกรธทำลายลงไปด้วย อำนาจของ พรหมวิหาร 4 เบาบางลงไป บ้างไหม เรามีจิตเคยคิดให้อภัย กับบุคคลผู้มีความผิด ที่เราเรียกกันว่า อภัยทาน ไม่ถือโทษโกรธเขา และไม่มีความรู้สึกขึ้นว่า เราโกรธ เราอาฆาตแต่พอยับยั้ง ชั่งใจ ทรงใจได้ เราก็ให้อภัยไม่ถือโทษโกรธต่อไป อันนี้มีแก่เราหรือเปล่า



พิมพ์โดย: ธรรมบาล