ขอบรรดาท่านพุทธบริษัท พยายามทรงอารมณ์ ให้เป็นสมาธิ โดยการกำหนดรู้ ลมหายใจเข้า หายใจออก เวลาหายใจเข้า รู้อยู่ว่า หายใจเข้า เวลาหายใจออก รู้อยู่ว่า หายใจออก หายใจเข้ายาวหรือสั้น หายใจออกยาวหรือสั้น ก็รู้อยู่ อย่างนี้จัดว่า มีอารมณ์ เป็นสมาธิ ถ้าจะใช้คำภาวนา ก็ให้ใช้ว่า พุทโธ เวลาหายใจเข้า นึกว่า พุท เวลาหายใจออกนึกว่า โธ อย่างนี้ อารมณ์เป็นสมาธิ ขณะใด การที่รู้ลมหายใจเข้า หายใจออก รู้คำภาวนา นั่นเป็น สมาธิ

ที่มา: น่าจะเป็นอารมณ์พระโสดาบันนะครับ พิมพ์โดย: ธรรมบาล