ผู้ถาม

เคยไปเทศน์กับพระครูโวท่าน คือวันนั้นมีงานหล่อพระประธาน เทศน์กัน ๓ ธรรมาสน์ ก็เทศน์เรื่องการหล่อพระว่าอานิสงส์เป็นอย่างไร..ท่านก็อธิบายอานิสงส์ ไอ้เราก็นึกขึ้นมาได้ ถามว่า

“ถ้าบังเอิญสมมติว่าโยมคนหนึ่งแกไม่มีทองมาหล่อ ลูกสาวแกก็โตแล้ว แต่ก่อนก็ซื้อตะปิ้งไว้ให้ ตอนนั้นก็ไม่ได้ใช้แล้ว ถ้าเอาตะปิ้งมาเพื่อหล่อพระ ถามว่าพระพุทธรูปองค์นั้น ถ้าพระไปกราบเจ้าของจะบาปไหม..?”

พระครูท่านแก้ว่ายังไง รู้ไหม..ท่านบอกว่า

“ท่านบวชมากี่พรรษาแล้ว.?”

บอก “๑๐ พรรษาเศษครับ”

“มีลูกศิษย์ไหม..?”

“ลูกศิษย์ผมเยอะ ทั้งลูกศิษย์ภายในทั้งลูกศิษย์ภายนอก” เพราะเป็นครูสอนธรรมะมามากมาย แล้วท่านถามว่า

“ลูกศิษย์แกไหว้แกมันได้บุญไหม.?”

บอก “เอ้า..เขามีความเคารพครูบาอาจารย์ก็ได้บุญซิ”

ท่านก็เลยถามว่า “แกออกมาทางไหนวะ ไอ้ตะปิ้งมันอยู่ข้างนอกมันได้เปื้อนอะไร แกเสือกไปนอนข้างในแล้วรอดออกมาด้วย”

แหม..ท่านแก้ได้ขาวสะอาดจริงๆคนหัวเราะกันตึง ต้องหยุดเทศน์ไปพักหนึ่ง โยมไม่ยอมเลิกหัวเราะซิ

ความจริงเจตนาเขาไหว้พระใช่ไหม..เรื่องโลหะไม่เกี่ยวจะใช้อะไรก็ได้ พระพุทธรูปเป็นพระปฏิมากรแทนพระพุทธเจ้า จิตใจเรานึกถึงพระพุทธเจ้าใช่ไหม..คือบาปน่ะมันไม่มี จำไว้ให้ดีนะ

เรื่องนี้ก็เลยถามหลวงพ่อปานท่านเหมือนกัน คือว่าในสถานที่ไม่ดี แต่มีความจำเป็นที่จะต้องไป ถ้าไม่มีความจำเป็นก็ไม่ไป และเจตนาปรามาสพระรัตนตรัยไม่มี ก็มีเท่านี้แหละ..