ฯ ๗ ศุกร์แทรก ๑ ปี ๑๑ เดือน ๑๐ วัน คัมภีร์ทักษา นำมาบรรหาร แต่โบราณกาลให้รู้ชั่วดี ให้เกรงทรชน หูตาพิกล หยักโศกเกศี หาไม่ขาวเหลือง อยู่เบื้องหรดี อุดรราศี ใส่ความแก่ตน เสียเงินเสียทอง เสียทั้งข้าวของ เสียตาวิกล บูชากำลัง ภายหลังมีผลเงินทองล้นพ้น ที่อยู่ที่กิน ได้เมื่อมิตรสหาย คนหนึ่งผู้ชาย อาคเณย์อุดร คนหนึ่งบ่าวไพร่ ข้าไทใจจินต์ ให้ลาภให้สิน อาจิณจำไว้ ได้เมื่อครั้งนั้น ท้าวเวสสุวัณ เธอมองป่าให้แก่ นางอัคมุขี ยักษิณีทรามวัย เจ้าได้แดนไพร สมความปรารถนา